Hodowla wspierana przez naukę jest niewątpliwie ważnym elemenem w uprawie ziemniaka. Postęp decyduje o wysokości i jakości plonu. Odmiana przenosi osiągnięcia naukowe do praktyki. Każda odmiana wymaga właściwej agrotechniki, która musi być opracowywana już na etapie tworzenia odmiany. Przy niewłaściwej agrotechnice następuje spadek plonu. Dlatego w doświadczeniach plony ziemniaków są znacznie, często dwukrotnie, wyższe niż w uprawie na polu. Zgodnie z założeniami, każda nowo rejestrowana odmiana jest lepsza od wpisanych już. Prowadzone od kilkunastu lat zmiany społeczno-ekonomiczne doprowadziły nadania nowego wizerunku produkcji nasiennej i użytkowaniu ziemniaka. Gospodarka rynkowa wymusza efektywność, której atrybutem jest daleko posunięta specjalizacja. Skończył się czas hodowli na cele ogólne. Straty poniesione przez polskie hodowle w kreowaniu odmian na bardziej wyrafinowane sposoby użytkowania są skrzętnie i szybko odrabiane.
Krajową hodowlę wspiera nauka. Uruchomiony w 1999 r. program wytwarzania materiałów wyjściowych do hodowli ziemniaka, bez wątpienia przyczynia się do podnoszenia konkurencyjności odmian, które wartością gospodarczą nie ustępują zagranicznym odmianom. Priorytety ustanawiane są przez naukę i hodowlę. Zapoczątkowana synteza materiałów wyjściowych do hodowli jest kontynuowana. Na bazie materiałów wytworzonych przez Oddział IHAR w Młochowie wyhodowano dotychczas kilkadziesiąt odmian. Wkład nauki w tworzenie postępu hodowlanego jest niezaprzeczalny, głównie za przyczyną wyczerpywania się konwencjonalnych metod uwalniania zmienności genetycznej i pozyskiwania nowych cech.